Myjak Wincenty (1876–1927), działacz ludowy, poseł na sejm krajowy i do parlamentu wiedeńskiego. Ur. 11 VII w Zagórzynie, pow. Nowy Sącz, w rodzinie chłopskiej, był synem Antoniego i Katarzyny Jurkowskiej. Po ukończeniu szkoły ludowej chodził do gimnazjum w Nowym Sączu, a następnie w Jaśle, gdzie w r. 1899 zdał egzamin dojrzałości. Następnie studiował krótko na Wydziale Prawa Uniw. Lwow. W młodości pracował jako nauczyciel domowy, udzielając korepetycji w zakresie gimnazjalnym. Bardzo wcześnie rozpoczął działalność społeczną i polityczną. Był wójtem w Zagórzynie. Początkowo sympatyzował ze Związkiem Stronnictwa Chłopskiego, ok. r. 1903 przyłączył się do ludowców. W l. 1908–13 był posłem do sejmu krajowego (wybrany z pow. Nowy Sącz). W l. 1908–13 był członkiem Rady Naczelnej Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL). Jako działacz ludowy od początku przeciwstawiał się polityce prezesa Stronnictwa, Jana Stapińskiego, polegającej na sojuszu z konserwatystami. Robił to zresztą także ze względów personalnych, mając bardzo złe osobiste stosunki ze Stapińskim. Od r. 1909 był przewodniczącym Koła Tow. Szkoły Ludowej w Łącku. W r. 1911 został posłem do Rady Państwa, wybrany wbrew woli Stapińskiego i przeciwko oficjalnemu kandydatowi PSL w pow. nowosądeckim, Janowi Cieluchowi. M. sympatyzował z tzw. frondą lwowską, stanowiącą opozycję przeciwko Stapińskiemu w łonie PSL. W r. 1913 był jednym z inspiratorów rozłamu w PSL, w wyniku którego opowiedział się po stronie PSL-Piast i został członkiem Rady Naczelnej Ludowej PSL-Piast w r. 1914. Jako poseł nie był zbyt aktywny i w parlamencie mało przemawiał, choć miał rozległe wiadomości z różnych dziedzin. Był powszechnie lubiany, odznaczał się dużym poczuciem humoru. Prowadził szeroki tryb życia, w wyniku którego z jego 60-morgowego gospodarstwa zostało w chwili śmierci zaledwie 15 morgów. Po pierwszej wojnie światowej M. nie przejawiał większej aktywności, odsunął się od polityki. Prowadził spółkę tartakową w Skrudzinie koło Starego Sącza. W ramach pracy społecznej zajmował się regulacją dróg i rzek oraz budową mostów w okolicach Łącka. Zmarł w Zagórzynie 10 III 1927, pochowany został na cmentarzu w Łącku.
Z małżeństwa z Anną Kuniel (zm. 1974), pochodzącą z rodziny chłopskiej, miał siedmioro dzieci: Zygmunta, Bolesława, Stanisława, Zofię, Natalię, Antoniego i Władysława.
Dom M-a w Zagorzynie (dawniej Zagórzyn) został zakupiony przez Muzeum w Nowym Sączu na skansen.
Fot. w materiałach Red. PSB; – Freund F., Das österreichische Abgeordneten Haus. Ein biographisch-statistisches Handbuch 1911–1917, Wien 1911 (fot.); Giza, Władze stronnictw lud., s. 584–7, 589; – Antoń S., Dzieje ruchu ludowego Sądecczyzny w latach 1870–1919, „Roczn. Sądecki” T. 8: 1967 s. 103, 104; Dunin-Wąsowicz K., Dzieje Stronnictwa Ludowego w Galicji, W. 1956; – Rączkowski J., Wśród polityków i artystów, W. 1969; Stapiński J., Pamiętnik, W. 1957; Szematyzmy Król. Galicji, 1909–14; Witos W., Moje wspomnienia, Paryż 1964 I–II; – Kalendarz J. Czecha, 1909–14, 1917; „Roczn. Sądecki” T. 14: 1973 s. 123; – Muz. Sądeckie w Nowym Sączu: Antoń S., Twórczość ludowa Sądeczyzny (rkp.); – Informacje księdza Franciszka Padykuły z 15 IV 1968 i Władysława Myjaka.
Krzysztof Dunin-Wąsowicz